in

வறுமை

அவனுடைய ஆடையில் இருக்கும் அத்தனை யன்னல்கள்வழியாகவும் வறுமைமட்டும் எட்டிப்பார்க்கவில்லை.அந்த தகப்பனின் தியாகங்களும் எட்டிப் பார்க்கிறது.

நான் சிலவேளைகளில் என்வயதுக்கார ஆம்பிளைகள் நகரத்தில் கால்களில் செருப்பும் இல்லாமல் கிழிந்த அழுக்கான ஆடையோடு கூலிவேலைகளில் ஈடுபடுவதைப்பார்த்திருக்கிறேன்.எனது ஆடையில் ஒரு சிறு கிழியல் இருந்தால் கூட என்னால் அதை அணிந்து வெளியில் செல்லமுடியாது.நான் அவ்வளவு வெட்கப்படுவேன் ஆனால் இவர்களால் எப்படி அவ்வாறு அணிந்து இலட்சக்கணக்கான மனிதர்கள் மத்தியில் நடமாடமுடிகிறது?

ஆம் அது ஒருவகை தன்னலமற்ற சித்துநிலை. தன்னுடைய குழந்தைகளுக்காக ஒரு தகப்பன் செய்யும் உச்சகட்ட தியாகம்.

ஒரு காலம் நான் பாடசாலை மாணவனாக இருந்தபோது என்னை என் சக மாணவர்களின் பெற்றோர் உங்களின் அப்பா டொக்டரா என்று கேட்பார்கள்.நான் என்மனதுக்குள் “அட உண்மையாகவே என்னுடைய அப்பா ஒரு டொக்டராக இருந்திருக்கலாம்” என்று நினைப்பேன்.

இன்றுதான் நினைக்கிறேன் நானும் இப்படி ஒரு கூலித்தொழிலாளியின் மகனாக பிறந்தது வரம் என்று ஏனென்றால் ஒரு வைத்தியனின் மகனை அந்த வைத்தியன் தன்னுடைய செல்வச்செழிப்பு நிலைக்கு ஏற்றால் போல் கவனிப்பது ஒரு பெரியவிடயமில்லை. ஒரு கூலித்தொழிலாளி தன் மகனை ஒரு வைத்தியனின் மகன் போன்று சமூகத்தில் நடமாடவைத்திருக்கிறான் என்பது பெரிய விடயமே.

இதில் அடுத்த ஆச்சரியம் என்னவென்றால் அவர் தனது கஷ்டங்களை எப்படி மிகநீண்டகாலம் மறைத்தபடி எமக்குமுன்னால் சிரித்தபடியே தன்முகத்தை வைத்திருந்தார் என்பதுதான்.

What do you think?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading…

0